Bu benim fikrim değil. Sabancı Üniversitesi'nin (İPM) 150 bin kişilik veriye dayanan 2025 raporunun resmi bulgusu.

   
Raporun en ağır cümlesi şu: Türkiye bir "verimsiz mutsuzluk rejimi" içinde. Ne tam bir çöküş yaşıyoruz, ne de refaha ulaşıyoruz. Mutsuzluğu normalleştirip, sürdürülebilir bir denge haline getirmişiz.


Bu raporu okuduğumdan beri iş dünyamıza farklı bakıyorum.
 
Sabahları ofise giren yorgun adımlara."Nasılsın?" sorusuna verilen otomatik "Koşturmaca" cevaplarına.Herkesin bitmesini beklediği o sessiz toplantılara.

Şirketler "çalışan bağlılığı" için anketler yapıyor, esnek saatler konuşuyor. Ama asıl sorunu görmezden geliyoruz:
İnsanlar yorulmaktan değil, anlamsızlıktan tükeniyor.

Fikrine değer verilmeyen, sadece birer "kaynak" olarak görülen insanların o şirkete kalpten bağlanmasını beklemek büyük bir haksızlık.

Yıllarca sistemler kurmuş biri olarak net gördüğüm şey şu: En kusursuz sistemi de kursanız, en ileri yapay zekayı da getirseniz, onu çalıştıracak olan şey insanın içindeki umuttur.

İçindeki ışığı sönmüş bir ekiple hiçbir dönüşüm başarılamaz.
Belki de kârlılık raporlarından önce birbirimizin gözlerinin içine bakıp o zor soruyu sormanın vakti gelmiştir:

Biz burada gerçekten ne yapıyoruz ve neden bu kadar mutsuzuz?
Sizce iş dünyamızdaki bu "verimsiz mutsuzluk" döngüsünü kırmak için nereden başlamalıyız?